posted on 12 Jan 2010 19:07 by downlode
นานแล้วที่ไม่ได้เข้ามาขีดเขียนฝากอะไรไว้ในนี้เลย ไม่ใช่ไม่มีเวลา แต่หลงไปกับการทำงาน เคยมองคนอื่นว่าทำไมเค้าถึงบ้างาน แต่ตัวเองกลายเป็นคนประเภทนั้นไปได้ เคยคิดกับตัวเองตลอดว่าไม่อยากจริงจังกับเรื่องอะไรมากนัก อยากไปอยู่เมืองอื่นๆ เท่าที่ความสามารถจะพาไปได้ อยากไปพบเจอผู้คน อยากออกไปดูโลกกว้างจากหลายๆมุมมอง แต่ตอนนี้กลายเป็นว่า ไม่สามารถปลีกตัวเองจากงานที่ทำได้ ความไว้วางใจ ความเชื่อมือ การยอมรับในความสามารถ และการผลักดันของพี่ๆ กลายเป็นเชือกที่ค่อยๆรัดตัวเราแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ที่เค้าว่าความผูกพันธ์มันไม่สามารถตัดให้ขาดได้ในเวลาสั้นๆ ถึงแม้ว่าเคยบอกพวกเค้าไปแล้วว่าเราจะไปที่ๆไกลจากกรุงเทพอีกไม่นาน แต่สิ่งที่เค้าให้กลายเป็นงานที่น่าทดลองอยู่ตลอดเวลา เสียงชื่นชม มันทำให้ความคิดก่อนๆค่อยๆหายไป แต่ในวันนี้ความคิดนั้นมันกลับมา ไม่ใช่เพราะปัญหาการทำงาน แต่เป็นเสียงเล็กๆที่อยู่ข้างใน เลยต้องบอกกับตัวเองว่า ขอเวลาทำงานอีกๆ สองจิตสองใจ คงต้องค่อยคิดและเลือกสิ่งที่ตัวเองอยากทำมากที่สุด แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีเวลาเพื่อนตัดสินใจได้อีกนิด
posted on 03 Oct 2009 22:28 by downlode
กลับมาทำตัวอ้วนกลมอย่างเดิมที่เมืองไทยแล้ว พร้อมกับเริ่มต้นชีวิตการทำงานในกรุงเทพ ที่แสนจะรถติด การเดินทางเป็นไปด้วยความยากลำบาก ไม่ได้หมายถึงการขนส่งมวลชนทั้งหลายที่พาเราไปในทุกที่ แต่กรณีนี้ หมายถึงคนที่ขับรถไปทำงานทั้งหลายในกรุงเทพ ความรีบเร่งส่งให้คนรีบเร่งเครื่องแม้จะรู้ว่ารถบนถนนนั้นเต็มไปด้วยรถ แต่ไม่รู้ทำไม เมื่อมีรถเปิดไฟขอทางกลับเร่งเครื่องเพื่อที่จะกันที่ ที่ไม่ใช่ของตัวเอง ไม่ให้คนอื่นแซงข้างหน้าเท่านั้น ทั้งๆที่ความจริงแล้วก็ถึงให้คนอื่นแซงไป ก็กลับบ้านไม่ได้ช้าลงกว่าเดิมสักเท่าไหร่ แต่ปัญหานี้เป็นอะไรที่ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
เคยคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสำหรับการใช้ชีวิตที่กรุงเทพ แล้วไปเรียนต่างจังหวัด หลังจากเรียนจบก็ไปอยู่ไกลๆกรุงเทพ เพื่อเอาความเอียนที่เก็บสะสมมาตั้งแต่เด็กทิ้งไป กลับมาคราวนี้หลงคิดกับตัวเองว่า ยอมรับกับตัวตนของมันได้ แต่ความจริงมันไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรไปเลย พาลให้คิดไปว่าตัวเองไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำไป
posted on 05 May 2009 15:35 by downlode
WORK HARD BUT PAY LESS. LIFE HERE IS NO REASONABLE.
IF U WANT TO SURVIVE YOU HAVE TO FIGHT, LIFE IS TOO SHOT SO LIVE AND LEARN!
